بالىلار

gulbargi24

	بالىلار (مۇھەممەتجان راشىدىن) بىز كۆيگەندەك كۆيەمدىكىن بالىلار، بىزنى بىزدەك سۆيەمدىكىن بالىلار. ئەجىر قىلدۇق ئەجىر دىگەن ئۇلۇغ دەپ، ئەجرىمىزنى تۆلەمدىكىن بالىلار. بالا دىسە بېرىپ كەلدۇق جىمىنى، كەپتەر باقسا توشۇپ بەردۇق دېنىنى. ئۆي ئايرىسا سوقۇپ بەردۇق تېمىنى، شۇ ئىشلارنى بىلەمدىكىن بالىلار. ئەقىل تېپىپ ،مال دۇنيامۇ تېپىپ ھەم، سېخىيلىقتا ئەل دەردىگە يېتىپ ھەم. يىرتىلغاننىڭ يامىقىنى ئېتىپ ھەم. يىقىلغاننى يۆلەمدىكىن بالىلار. ياشاپ كەلدۇق مىڭ تىرىلىپ ،مىڭ ئۆلۈپ، گاھ يىللىرى ئون يىغلىساق بىر كۈلۈپ. مۇشەققەتنىڭ ئوتلىرىدا ئۆرتىنىپ، بىز كۆنگەنگە كۆنەمدىكىن بالىلار. سۇغارمايدۇ سايە بەرگەن سېدىنى، ئويلىمايدۇ بىزدەك باغرى زېدىنى. ئېلىپ قالسا ئەمما پۇلنىڭ ھېدىنى، يېنىمىزدا ئۈنەمدىكىن بالىلار. كۆك ئاسماندىن كۆڭلى يەرگە چۈشەلمەي، كۆرۈپ تۇرۇپ ھالىمىزنى چۈشەنمەي. بىز ئۆرىگەن يانچۇقلارغا ئىشەنمەي، ئۆزى كېلىپ ئۆرەمدىكىن بالىلار. توڭكاي ئاياغ كىيىپ يۈرەر<<گۈزەل>>دەپ، شالغۇت ناخشا توۋلاپ يۈرەر <<غەزەل>>دەپ. ئويناپ يۈرەر ئوينىۋالغان ئەۋزەل دەپ، دائىم شۇنى تىلەمدىكىن بالىلار؟ بىزنى ئۇلار قۇل دەمدىكىن بىلمىدۇق، بىزنى ئۇلار پۇل دەمدىكىن بىلمىدۇق. بىزنى ئۇلار ئۆل دەمدىكىن بىلمىدۇق، ئولسەك ھوزۇر سۈرەمدىكىن بالىلار. بېقىپ قويدۇق يۇرت بالىسى بولسۇن دەپ، پەرۋىش قىلدۇق گۈل-لالىسى بولسۇن دەپ. ئاغرىپ قالساق يېنىمىزدا قونسۇن دەپ، يېنىمىزدا تۈنەمدىكىن بالىلار. مەيلى ئۆتسۇن ئۇلار بىزنى جەبىرلەپ، ئۆلۈپ كەتسەك قويار ئەمما قەبىرلەپ. قەبرىمىزگە،شۇنداقتىمۇ قەدىرلەپ، گۈل دەستىلەر تېرەمدىكىن بالىلار.

dilroh

	شېئىرنىڭ تولۇقىنى مەن يوللاپ قوياي ... بالىلار (مۇھەممەتجان راشىدىن) بىز كۆيگەندەك كۆيەمدىكىن بالىلار، بىزنى بىزدەك سۆيەمدىكىن بالىلار. ئەجىر قىلدۇق ئەجىر دىگەن ئۇلۇغ دەپ، ئەجرىمىزنى تۆلەمدىكىن بالىلار؟ بالا دىسە بېرىپ كەلدۇق جىمىنى، كەپتەر باقسا توشۇپ بەردۇق دېنىنى. ئۆي ئايرىسا سوقۇپ بەردۇق تېمىنى، شۇ ئىشلارنى بىلەمدىكىن بالىلار؟ ھەيدەپ بەردۇق زىغىر ، قوناق ، كۈزگىمۇ ، ( ئېيتمىساممۇ بۇ ئىش مەلۇم سىزگىمۇ ) . جاھان تۇتۇپ بىر كۈنلىرى ، بىزگىمۇ بىز بەرگەندەك بېرەمدىكىن بالىلار ؟ قىرغا كەتتى قىزلىرىمدىن بىرى يەپ ، كەتتى ئوغلۇم << نەگە؟>> دېسە <<ئوۋغا>> دەپ . يىراقلاردىن تەلمۈرىمىز ھەپتىلەپ ، سېغىنغاندا كېلەمدىكىن بالىلار ؟ قاداپ بەردۇق چىنىلىرى چىقىلسا ، تىكىپ بەردۇق ئۈستىۋېشى يىرتىلسا ، يۆلەپ قويدۇق ، ئىچىپ كېلىپ يىقىلسا ، بىزنى شۇنداق يۆلەمدىكىن بالىلار ؟ ياشاپ كەلدۇق مىڭ تىرىلىپ ،مىڭ ئۆلۈپ، گاھ يىللىرى ئون يىغلىساق بىر كۈلۈپ. مۇشەققەتنىڭ ئوتلىرىدا ئۆرتىنىپ، بىز كۆنگەنگە كۆنەمدىكىن بالىلار ؟ سۇغارماستىن سايە بەرگەن سېدىنى، ئويلىماستىن بىزدەك باغرى زېدىنى. ئېلىپ قالسا ئەمما پۇلنىڭ ھېدىنى، يېنىمىزدا ئۈنەمدىكىن بالىلار ؟ بەزىلەر بار ، <<ھاي !>> دېسەكمۇ تىڭشىماي ، يۈرمەكتىدۇر ئۆز يولىنى ئوڭشىماي . قانداق قىلسۇن ئاتا - ئانا غىڭشىماي ، <<ئاق>> نى چېكىپ ئۆلەمدىكىن بالىلار ؟ كۆك ئاسماندىن كۆڭلى يەرگە چۈشەلمەي ، كۆرۈپ تۇرۇپ ھالىمىزنى چۈشەنمەي ؛ بىز ئۆرىگەن يانچۇقلارغا ئىشەنمەي ، ئۆزى كېلىپ ئۆرەمدىكىن بالىلار ؟ ئۇلار بىزنى << ئۆل >> دەمدىكىن ، بىلمىدۇق ، ئۇلار بىزنى <<قۇل>> دەمدىكىن ، بىلمىدۇق ؛ ئۇلار بىزنى <<پۇل>> دەمدىكىن ، بىلمىدۇق ، ئۆلسەك ھۇزۇر سۈرەمدىكىن بالىلار . تالاي قىزلار تۈگەشتىغۇ پۇلنى دەپ ، ئالۋاستىغا ئەگەشتىغۇ پۇلنى دەپ ؛ يامانلارغا يۆگەشتىغۇ پۇلنى دەپ ، شۇنى يامان دېمەمدىكىن بالىلار ؟ مودا دېسە ئاشۇ قىزلار دۈم چۈشتى ، مەيخانىدا مەست بولغۇچە مەي ئىچتى . ئېيتىڭلارچۇ ، مودا كيىپ كىم ئۇچتى ، يالىڭاچمۇ يۈرەمدىكىن بالىلار ؟ بىزنى گاداي قىلىۋەتتى تويلىرى ، ھەشەمەتتۇر تامام خىيال - ئويلىرى . ئۇنىمىساق تۇتۇپ قالار خۇيلىرى ، ياخشى گەپكە كىرەمدىكىن بالىلار ؟ بىقىپ بەردۇق بالىسىنى نەۋرە دەپ ، بىر جاسارەت بولغاچ بىزدە <<سەبرە>> دەپ ؛ قارىمىدۇق ئۇنى جاپا - جەبرە دەپ ، بىزدىن رازى بولامدىكى بالىلار ؟ رىزقىڭ بىزدىن بولىۋەرمەس لوق دېسەك ، ئۆز چوتۇڭنى شۇڭا ئۆزۈڭ سوق دېسەك ؛ ئەمدى ساڭا بېرەرىمىز يوق دېسەك ، گىلىمىزدىن سۆرەمدىكىن بالىلار ؟ قەدىمىدە رېستورانلار كۆزلەنسە ، ئەل ئاغزىدا يامانلىقى سۆزلەنسە ؛ ھەشەمەتتە نامراتلىققا يۈزلەنسە ، يەنە بىزدىن كۆرەمدىكىن بالىلار ؟ بېقىپ قويدۇق يۇرت بالىسى بولسۇن دەپ، پەرۋىش قىلدۇق گۈل-لالىسى بولسۇن دەپ ؛ ئاغرىپ قالساق يېنىمىزدا قونسۇن دەپ، بېشىمىزدا تۈنەمدىكىن بالىلار ؟ مەيلى ئۆتسۇن ئۇلار بىزنى جەبىرلەپ ، ئۆلۈپ كەتسەك قويار ئەمما قەبرىلەپ. قەبرىمىزگە ، شۇنداقتىمۇ قەدىرلەپ ، قىزىلگۈللەر تېرەمدىكىن بالىلار ؟ 2000 - يىل 25 - ئىيۇن ، غۇلجا

dilroh

	مۇشۇ يىقىن زاماندا ئۇشبۇ مۇنبەرگە يوللىغان ئاپتورنىڭ بالا توغۇرلۇق يەنە بىر شېئىرنىمۇ ئىنكاس شەكلىدە قوشۇپ قوياي بىلمىدىم مۇھەممەدجان راشىدىن نە نەسىھەت - ۋەز كېرەك ھەربىر بالامغا ، بىلمىدىم ، بەش بالام بار ، كىم سالار چۆپنى كالامغا ، بىلمىدىم . ھە شۇلاردىن كىم بارار ئەمدى سامانغا ، بىلمىدىم ، نە ئۈچۈن يۈگۈرۈك ئۇلار تەييار تائامغا ، بىلمىدىم ، يۈك يەنە قاي كۈنگۈچە قاتقان چانامغا ، بىلمىدىم . چوڭىنىڭ تۇغدى ئايالى توي قىلىپ بىر ئايدا دەل ، توققۇز ئاي ، ئون كۈن ئىدىغۇ ئەسلىي ئادەتتە قەرەل . قىلسا بولمامدۇ ، دۆيۈزلەر ئۇشبۇ ئادەتكە ئەمەل ، بۇ قەدەر چاققان كېلىنگە كۈندە بىر كۈلمەمدۇ ئەل ، ئۇقتۇرارمەن نېمە دەپ بۇنى ئانامغا ، بىلمىدىم . قويدى ئوڭدامغا چىكامنى يەپ - ئىچىپ ئىككىنچىسى ، شۇڭا ئايدا كەتتى  توقسان كوي قاۋاققا نەق - نېىسى . نەدە قالدى قول سائەت ئۈنئالغۇلار ... يوقتۇر ئىسى ، گەپلىرى ، گەپ سورىساڭ گويا پىچاق ، شەمشەرپىسى ، قايسى كۈن ئاچقاي قۇلاق يۇمشاق پاراڭغا ، بىلمىدىم .؟! بىرسىنىڭ تۇرقى ئەجەب ، دەلدۈش دېسەڭ ، دەلدۈش ئەمەس ، چاچلىرى گەردەندە ، ئەمما ، تەرك يۇرت دەرۋىش ئەمەس . كۈن بويى كىرمەس تالادىن ، ئۆيگە كۈچ بەرمىش ئەمەس ، مەن ئۆزۈم شۇنداقمۇ ئەسلىي يا سۆڭەك ، يا گۆش ئەمەس ، ئۇ قاچان ئادەتلىنۇر ئەھلى سالامغا ، بىلمىدىم . قولىدا گىتار كېكەچ بار ، باخشىمىش توۋلاشلىرى ، قوشنىلار ياپتى ئىشىك ، جاق تويدۇرۇپ ھۇۋلاشلىرى . ئەلگە ياققايمۇ ئىرغاڭلاپ ، سىلكىنىپ ئويناشلىرى ، يوق ئۇنىڭ ئۆز سەنئىتى ، ئۆز مۈلكىنى ئويناشلىرى ، شۇمىكىن ياكى يىگىت باققان زامانغا ، بىلمىدىم . قالدى بىرسى ئىمتىھاندىن ئاقىۋەت ئويناپ يۈرۈپ ، ئەمما ، ئۆتكۈزدۈم يەنە يالغان نومۇر جايلاپ يۈرۈپ . كەتتى مىڭ كوي بىرلىرىنىڭ ئاغزىنى مايلاپ يۈرۈپ ، قاچتى مەكتەپتىن ئۇمۇ بىر يىلدا "ۋاي - ۋاي" لاپ يۈرۈپ ، يۈك بولارمۇ مەڭگۈ ئۇ ئاجىز دولامغا ، بىلمىدىم . كەتتى ئۇ ئۆيدىن چىقىپ ، كار قىلمىدى يالۋۇرغىنىم ، يوق ئىدى ئەسلا ئۇنىڭغا بىر كاتەك سالدۇرغىنىم . نەگە ماڭسا ياكى يوق پۇلسىز ئۇنى ماڭدۇرغىنىم ، بوپتۇ ئوغرى ئاڭلىسام ، شولدۇر مېنىڭ ئاھ ئۇرغىنىم ، تۇز سېپەرمۇ ئۆلگۈچە ئەمدى يارامغا ، بىلمىدىم . كۈتمىگەندە ، چوڭ قىزىم بىرسى بىلەن كەتتى قېچىپ ، ئانىسى ئەخمەق ئاۋرە ئۇنى دەپ ھەريان چېپىپ . قوغلىغانچە قاچتى قاچقۇنمۇ يەنە پەشنى قېقىپ ، بۇ ئەلەملەر ۋەجىدىن ئاھ ، كەتتىغۇ جانلار ئېقىپ ، باققىلى بولغايمىكىن سولاپ دالانغا ، بىلمىدىم . رەڭگى ئوخشار ، خۇي - مىجەزى ھېچ ئۆزۈمگە ئوخىشماس ، ئاشقا ئامراق ، ئىشقا ئۆچ ، ئەسلا ئېتىزدا توختىماس . كۈندە پۇل غوۋغاسىدىن پېقىر نېمىشقا قاقشىماس ، "يوق !" دېسەم ، قوپتى دېۋەيلەپ ، ئۇرغىلى ھەم قالدى تاس ، كۈندە بىر ۋاڭ - چۇڭ ئۆيۈم ، بارغاي قاچانغا ؟ بىلمىدىم . چاچ ياساپ ، قاشلىق ئېتىپ ، قىزلار ھەۋەسنىڭ كەينىدە ، يۇرۇيدۇ تاڭ ئاتقۇچە ئويناپ ۋىچىركا ، سەيلىدە . مۇشتلىشىپ قۇترار جىنايەت گاھ ئوغۇللار پەيلىدە ، بولمىغاي مۇنداق بالىلار بالىلىرىمدىن غەيرىدە ، نېمە قىلغان بولغىيدىم مەنمۇ دادامغا ، بىلمىدىم ؟ 1992 - يىل غۇلجا

gulbargi24

	dilroh يوللىغان ۋاقتى  2012-يىلى 1-ئاينىڭ 8-كۈنى 23:17 مۇشۇ يىقىن زاماندا ئۇشبۇ مۇنبەرگە يوللىغان ئاپتورنىڭ  ... ئادەمنىڭ يۈرىكى ئىزىلگۈدەك يېزىلغان شېئىركەن بۇ. خۇدايىم باللىرىمىزنىڭ دىلىغا ئىنساپ بەرسۇن!

ئەزىزتارىم

	باللىرىمىزنىڭ دەردىدە ، ئوت كۇيۇدۇ يۇرەكتە. ئىنساۋىنى تىلەيلى، ھەممىمىز بىر نىيەتتە.