جەننەتماكان دادامنى ئەسلەيمەن

Qismet

	.      ئەسسالامۇ ئەلەيكۇم، دادا!      بۈگۈن (2011-يىلى 2-ئاينىڭ 5-كۈنى) ۋاپاتىڭىزنىڭ 26 يىللىق خاتىرە كۈنى. 1985-يىلى ئالتە يېشىمدا كەنجىتايىڭىزنى يىتىملىك كوچىسىغا تاشلاپ، ئاللاھنىڭ رەھمىتىگە ماڭغان ئىدىڭىز. ئەمدى قارىسام كىچىك قىزىم مەكتەپكە كىرىپ، ئالدىمدا ئويناپ يۈرۈپتۇ.      ھاۋانىڭ پەيلى يامان تۇرىدۇ، كەيپىممۇ ھەم ناچار. كۆزلىرىمگە يىغا ياماشقان ھالدا، سىزگە ئاسايىشلىق تىلەپ دۇئا قىلىۋاتىمەن، دادا !      دادا، 1980 – يىلىدىن باشلاپلا، «كەمبەغەللەر كېسىلى» دەپ ئاتىلىدىغان ئۆپكە كېسىلى ۋۇجۇدىڭىزنى چىرمىغان ئىكەن، 1984 – يىلىغا كەلگەندە، كېسىلىڭىز تېخىمۇ ئېغىرلىشىپ كېتىپتۇ، ئۆيدىكىلەر سىزنى بىر مەزگىل داۋالاتقان بولسىمۇ، يەنىلا ياخشى بولالماپسىز. ئەمدى بىلسەم، سىز ئانامنى، بىزنى قىيناپ قويىمەن دەپ، ئوبدانراق داۋالانماپتىكەنسىز. ئاقىۋەت، ئاللاھدىن كەلگەن ئەجەل بىلەن، 1985 – يىلى 2 – ئاينىڭ 5 – كۈنى سەكراتقا چۈشۈپسىز، ئاكىلىرىم مېنى ئويناۋاتقان يېرىمدىن چاقىرىپ كەلدى. قارىسام، ھەممەيلەن بېشىڭىزدا تۇرۇشۇپتۇ، «رازىلىق بەر، ساڭا تارتىشىپ قالدى» دېيىشتى، «رازى بولۇڭ» دېگىنىم ئېسىمدە، بىزگە – بالىلىرىڭىزغا تويماي ئۆتكەن مۇبارەك كۆزلىرىڭىز يۇمۇلدى…      ئاتىسىز كۈنلەر باشلاندى، ئانام پات – پات «داداڭ رەھمىتىنىڭ ئۈمىدى سەندە ئىدى، سېنى قايسى تامنىڭ تۈۋىدە بويۇن قىسىپ قالاركىن، دەپ ئەندىشىدە ئىدى» دەيدىغان. ئاللاھنىڭ ئىلتىپاتى، سىزنىڭ دۇئالىرىڭىز بەركاتىدا، بويۇن قىسىپمۇ قالمىدىم، ئىشلىرىم جايىدا كېتىپ بارىدۇ. قايسىبىر ئىشىمدا غەلىبە قازانغۇدەك بولسام، ئاتام بولسىچۇ كاشكى، مۇشۇ خۇشھاللىقلىرىمنى كۆرسە، دەپ كۆزلىرىم ياشلىنىدۇ. باشقىلار غەلىبىدىن كۈلسە، مەن يىغلايمەن. دادىسىز كۈن كۈنمۇ؟      جان دادا، سىزنىڭ بىزنى دەپ تارتقان جاپالىرىڭىزنى ئەسلەيمەن، «مەدەنىيەت زور ئىنقىلابى» دەۋرىدە سىزنى ئەمەلدارنىڭ بالىسى دەپ، كۈنلەپ ئۇخلاتماي كۈرەش قىلغانلار ھېلىھەم ياشاۋاتىدۇ، ئۇلارنى ھەربىر كۆرسەم، چايناپ پۈركۈۋەتكىم كېلىدۇ، لېكىن ئۇلارنىڭ ھىجىيىپ تۇرۇپ، سالام بەرگەنلىكىگە قاراپ، خەير، بىر كۈنلەر كېلەر، ئاللاھ ھەممىنىڭ ھېسابىنى ئالىدىغۇ! بەندىنىڭ ئالغان ھېسابىمۇ ھېسابمۇ، دەيمەن.      دادىسىدىن قاقشايدىغانلارنى، «دادام ئۇنى قىلىپ بەرمىدى، بۇنى قىلىپ بەرمىدى» دېگەنلەرنى ئۇچراتسام، ئاغزىغا ئۇرغۇم كېلىدۇ، «داداڭ ساڭا نېمە قىلىپ بەرسە بولىدۇ، سېنىڭ دۇنياغا يارىلىشىڭغا كۈچ بېرىشتىنمۇ ئارتۇق ئىش بارمۇ، ساڭا يەنە نېمە بەرسە بولاتتى، ناكەس؟» دېگىم كېلىدۇ.      خەير، بىز كەبىي قارا كۆزلەرنىڭ بەختى ئۈچۈن، ھەممىگە قادىر ئاللاھ دادىلارنى ئامان قىلسۇن.      بۈگۈن قەلبىمدىكى گىگانت ئىنسان-دادام ۋاپاتىغا 26 يىل بولدى. ھاۋا تۇتۇق، كەيپىم ناخۇش، يۈرەكلەر پىغانلىق... قادىر ئاللاھقا دۇئا قىلىمەن: ئىي ئاللاھ! رەھمىتى دادامغا جەننەتۇل رىزۋاندىن ئورۇن بەرگەيسەن !!!      مەنبە: قىسمەت بلوگى      يازما مەنزىلى:  http://www.qismet.me/dadam.html

مەرۋەرى

	شۇ رەھمىتى ئاتامنىڭ روھى قورۇنمىسۇن دېسىڭىز تېخىمۇ بەردەم بولۇڭ! رەھمىتى ئاتا-ئانىمىزنىڭ دۇئاسى ۋە بىز بىر ئۆمۈر سىزگە ھەمراھ! ئاتىمىزنىڭ ياتقان يېرى جەننەتتە بولغاي، ئامىن!

ئاھۇ

	بۈگۈن .... يېقىن بىر دوستۇمنىڭ دادىسىمۇ بەندىچىلىك قىلغان ئىدى....مانا ئەمدى ياشلىق كۆزلىرىم بىلەن بۇ تېمىنى ئوقىۋاتىمەن قىسمەت....

kamiran

	دادا...دادا....دەپ  يىغلاپ ،تۆت ياش ۋاقتىمدا دادامدىن ئايرىلىپتىكەنمەن...... سېغىنىشلىق ياشلىرىم بىلەن بۇ تېمىنى ئوقۇۋېتىپ،دادامنىڭ سىياقىنىمۇ ...سىماسىنىمۇ تاپالمىدىم.....

dilroh

	مېنىڭ دادامدىن ئايرىلغىنىمغا بىر يىل بىر ئاي ئىككى ھەپتە بولدى ``````  ئۇلۇغ ئاللا دادىللىرىمىزنىڭ ياتقان جايىنى ياخشى ئاۋات قىلغاي ~~~

قەھۋە

	قىسمەت ئاز كىرىپ ساز كىرىپ يىلدا بىرەر-ئىككى قېتىم، بىزنى يىغلىتىپ قويۇپ چىقىپ كېتىدۇ...

دىلەيسەم

	ئاللاھ بارلىق مەرھۇملارنىڭ ياتقان يېرىنى جەننەت قىلغاي! ئاندىن ھاياتلارنىڭ ئۆمىرىنى ئۇزۇن قىلغاي!

جۇلالىق

	ئاكا، سەبرى قىلىڭ! ئاللاھ، مەرھۇم ئاتىمىزنىڭ ياتقان يېرىنى جەننەت قىلسۇن! قايسى كۈنى دەرتمەن يوللىغان غېرىپ ئاتا تېمىسىنى ئوقۇپ ئولتۇرۇپ دادامنى شۇنداق سېغىنغان ئىدىم. بۈگۈن قىسمەت ئاكامنىڭ يازمىسىنى كۆرۈپ كۆڭلۈم بەكلا يېرىم بولدى. دادا سېنى سېغىندىم... دادا سېنىڭ بىزدىن ئايرىلغىنىڭغا شۇنچە يىللار بولدى. سېنى ئەسلەپ، سېغىنىپ كەلدىم. ئاكا-ھەدىلىرىمدەك سېنىڭ مېھرىڭگە قانالمىغانىدىم. مەھەللىدىكىلەرنىڭ ھەممىسى سېنى شۇنداق چوڭ كۆرەتتى ھۆرمەتلەيتتى. سەن ھۆرمەتلىنىشكە لايىق ئېسىل پەزىلەتلىك كىشى ئىدىڭ. ياشتا سەندىن چوڭ بوۋايلار ئۆيىمىزگە كېلىپ سەندىن ئىش قىلىشتا مەسلىھەت ئالسا سېنىڭ ئەتراپلىق پىكىرلەرنى بەرگىنىڭگە قاراپ زوقلىناتتىم. ئېسىڭدىمۇ دادا، مەن بەكلا كىچىك ئىدىم، ياز كۈنلىرى ئورما ئورۇپ بولغان مەزگىل ئىدى سېنىڭ تولا ئىشلەتكەنلىكىڭدىن پارقىراپ كەتكەن ئاراڭنى ئېلىپ بوغداي ئۈنچىلىرىنى قۇرۇتۇش ئۈچۈن ماڭدىڭ. دادا نەگە بارىسەن؟ مەن ئويناۋاتقان يېرىمدىن كېلىپ سورىدىم. ئېتىزغا........ مەنمۇ بىللە بارايمۇ دادا؟ ماقۇل بالام بارساڭ بارغىن، لېكىن بېرىپ بولۇپ ئۆيگە كېتىمەن دەپ مېنى خاپا قىلما! ماقۇل دادا، دادامغا ئەگىشىپ ئېتىزغا باردىم. بوغداي ئۈنچىلىرىنى قۇرۇتۇش ئۈچۈن ئېڭىزلارنى قىرىۋېتىپ خامان قىلغان يەرنىڭ قاشتا دادامنىڭ قىلىۋاتقان ئىشلىرىغا قاراپ ئولتۇردۇم. دادام ئىشلارنى شۇنداق كۆڭۈل قويۇپ قىلىۋاتاتتى. يازنىڭ پىژغىرىم ئاپتىۋى دادامنىڭ ئۇچىسىنى كۆيدۈرەتتى، پىشانىسىدىن سۇ قۇيۇلۇپ كەتكەنىدى. دادام تاكى كۈن قىيسايغىچە جاپالىق ئىشىلىدى. ئاخىرى ئۆيگە قايتتۇق. مەنمۇ چوڭ بولدۇم، سەن دائىم دەيتتىڭ بۇ قىزىم ئەقىللىق بالا بولدى. ئۇنىڭ ئوقۇۋاتقان ئىلمىدە كامالەتكە يەتكىنىنى بىر كۆرسەم ئىدىم. تولىمۇ ئەپسۇس دادا مەن، كۈتكەن ئۈمىدىڭدىن چىقىپ بولغىچە بىز بىلەن خوشلاشتىڭ. ھەم سەن كۈتكەندەك ئىلىمدە كامالەتكە يېتەلمىدىم. سېنىڭ مەندىن كۈتكۈن شۇ ئارزۇيۇڭنى ھەر بىر ئويلىسام بىئارام بولىمەن. مەن ئىرادىسىز، يارامسىز ئەمەس دادا، ھامان بىر كۈنى سېنىڭ كۈتكەن يېرىڭدىن چىقىمەن. ئاللاھتىن ماڭا مۇشۇ يولدا ئاسانلىق بېرىشىنى ھەر ۋاقىت تىلەيمەن. كۈز كىرەي دېگەن بىر كۈنى ساڭا بۇ ۋەھىمىلىك كېسەل تەگدى، بىر يىلغىچە سېنى ئاپارمىغان دوختۇرخانا قالمىدى. بۇ ساقايماس كېسەل ئاخىرى سېنى بىزلەرنىڭ قېشىمىزدىن ئېلىپ كەتتى. سېنىڭدىن ئايرىلغاندىن كېيىن قانىتى سۇنغان قۇشتەك بولۇپ قالدۇق، يىغلىدۇق. يەنىلا ئاللاھتىن سەبرى تىلىدۇق. سېنىڭ ئاخىرەتلىكىڭنىڭ ياخشى بولۇشىنى، ئاللاھنىڭ گۇناھلىرىڭنى مەغپىرەت قىلىشىنى نامىزىمىزدا دۇئالار بىلەن ئىلتىجا قىلدۇق. دادا، شۇنچە جاپالار بىلەن چوڭ قىلغان قىزىڭ، بالىلىق بۇرچىنى ئادا قىلىپ بولغىچە مەندىن ئايرىلىپ كەتتىڭ، دادىنىڭ قەدرىگە تېخى يەتمىگەنىدىمغۇ؟! ھازىر پەقەتلا قىلالايدىغىنىم ھەر ۋاقىتلىق نامىزىمدا ئاللاھتىن ساڭا جەننەتۇلفىردەۋىسنى ئاتا قىلىشىنى تىلەيمەن! 2011-يىلى 2-ئاينىڭ 7-كۈنى يېزىلدى. جۇلالىق

Insan

	نىمانداق ۋەھشى گەپ ماۋۇ: دادىسىدىن قاقشايدىغانلارنى، «دادام ئۇنى قىلىپ بەرمىدى، بۇنى قىلىپ بەرمىدى» دېگەنلەرنى ئۇچراتسام، ئاغزىغا ئۇرغۇم كېلىدۇ، «داداڭ ساڭا نېمە قىلىپ بەرسە بولىدۇ، سېنىڭ دۇنياغا يارىلىشىڭغا كۈچ بېرىشتىنمۇ ئارتۇق ئىش بارمۇ، ساڭا يەنە نېمە بەرسە بولاتتى، ناكەس؟» دېگىم كېلىدۇ.

زىلال

	گەرچە مىنىڭ ئاتا- ئانام ھايات بولسىمۇ بۇتېمىنى ئوقۇغاندىن كىيىن كۆز ئالدىم خىرەلەشتى ،بۇرۇنلىرىم ئېچىشىشقا باشلىدى .......ئۆي بىلەن خزمەت ئورنۇمنىڭ ئارلىقى ئازراق يىراق بولغاچقا، بىر ئايدا ئىككى - ئۈچ قېتىملا يوقلاپ بارالايدىغان ئاتا- ئانامنى ئويلاپ ئىچىم تېخىمۇ ئاچچىق بولدى ،ھازىر يوقلاپ بېرىشقا بۇلىدىغان ۋاقىتتا بارالماي ،كىيىن بارساممۇ كۈرەلمەي قالارمەنمۇ دەپ ئويلاپ قالدىم ......مىنى سەگتىپ قويغىنىڭىزغا رەھمەت!  ئاللاھ رەھمەتلىك ئاتا - ئانىلارنىڭ ماكىنىنى جەننەت قىلغاي ئالاھىم!.....