بىزنىڭ ئۆيگە قايرىلدىغان دوقمۇشتا بىر ئاپاش بار، ئۇ پايپاق، پېتەك، ئوسما قاتارلىق نەرسىلەرنى ساتىدۇ، مەن ھەپتىسىگە تۆت بەش جۈپ پايپاق ئېلىپ دوستلىرىمغا تارقىتىپ تۇرىمەن، يېقىندا ئىككى كۈندە بىر بەش ئون باغلامدىن ئوسمىسىنى ئېلىۋاتىمەن، بەش باغلىمىنى دوستۇمغا ئاپىرىپ بېرىپ قالغىنىنى كۈندە كەچتە قويۇپ يېتىۋاتىمەن، شۇ باھانىدا قاشلىرىممۇ خېلى قارىداپ قالدى

دىمىسىمۇ مۇشۇنداق قەھرىتان قىشنىڭ سوغۇقلىرىدا بىز ئىسسىق ئۆيلىرىمىزدە ھېچنىمىنى بىلمەيمىز، ئەمما سىرتقا چىقسىڭىز جاھاندارچىلىق ئۈچۈن شۇ سوغۇقلاردا كىم كېلىپ نەرسەمنى ئالاركىن دەپ ئولتۇرغان قېرىنداشلىرىمىز قەدەمدە بىر ئۇچۇرايدۇ، ئۇلارغا قارىسا ئادەمنىڭ ئىچى سېرىلىدۇ، لېكىن بەش ئەزايى ساق تۇرۇپ تىلەمچىلىك قىلۋاتقان، ئوغۇرلۇق قىلۋاتقان، ھېلىقىدەك ‹بازار› لاردا يۈرگەنلەردىنغۇ ۋىجدانى پاك، ھالال پۇل تاپىدۇ، شۇنداقتىمۇ ياشقا چوڭراقلىرىنى كۆرسە ئادەمنىڭ ئىچى ئاغىرىپ قالىدىكەن.
تىنچ تۇرمۇشنىڭ بۇ پىكىرى بەكمۇ ئورۇنلۇق بوپتۇ، قېنى مۇشۇ تېمىنى كۆرۈپ قانچىمىز ھەركەتكە كېلەلەيدىكەنمىز كۆرۈپ باقايلى!